موسیقی «evanescence» پس از آلبوم آغازین خود دیدگاهی نو به موسیقی متال عرضه کرده بود، آن‌ها را می‌توان از پیشگامان متال صمیمی نامید. موسیقی‌ای که مخاطبان به جز مردان گیس‌بلند و بی‌رحم را با فریادهای درونیشان آشنا کرد. کم دیده بودیم عصیان خشن، برای نمونه متالیکا، به غم کسی شبیه باشد که تصمیم می‌گیرد از محبوب خود جدا شود -نه که او را بکشد، مانند آهنگ «harvester of sorrow»؛ نکته این‌جاست که در اغلب این سبک آهنگ‌ها آخرین چیز لطیف منظور می شود- اما این بار در این جدایی خبری از خون‌ریزی خودکشی یا مشابهات آن نمی‌بینیم. در ترانه فرد از اشک‌هایی که برای او ریخته به عنوان ثروتی غنی یاد می‌کند که از دست رفته و او با زیر پا گذشتن خود به خاطر محبوب گویی به عمق دریایی فرو می‌رود: «نمی‌توانم نفس بکشم نمی‌توانم به عمق روم....»؛ شکلی رمزآمیز، شبیه داستان‌های پریان.
این حرکت در غیاب گروه، توسط سایرینی که به وجود آمدند دنبال شد، اما خبری از پدر -یا مادر- آن حرکت نبود. انتظاری که خروج گیتاریست و کادر آهنگسازی گروه «ben mody» آن را تا حدی توجیه می‌کرد. بالاخره زمان گذشت تا متال زنانه آلبومی دیگر ارائه کند.
«open door» در شمایلی کاملاً نو وارد می‌شود انتظارات برای شنیدن آلبوم پیش بی‌نتیجه ماند. شاید تنها آهنگی که شباهتی با کار پیشین گروه داشت «sweet sacrifice» بود. آلبوم تمی خشن‌تر پیدا کرده و حتی در ظرافت هم عمق بیشتری پیش روی مخاطب می‌گذارد. این آلبوم در هفته‌ی اول در صدر بیلبورد جا خوش کرد و فروش مناسبی برای گروه به همراه داشت؛ گر چه در ایران شیفتگان «evanescence» به طور کلی ناامید شدند و متال قابل استفاده برای همه این‌بار خشونت پیدا کرده بود، به اضافه‌ی مقدار زیادی کندی و غم که هواداران جنب و جوش -جنبش دوبس دوبس- از ریتم‌های ضرب‌دار گروه محروم شدند. خواننده‌ی گروه «amy lee» چندان با افاده‌ی مرسوم خوانندگان زن و یا شخصیت دختر گم‌شده‌ی آلبوم پیشین ارتباطی ندارد، پس بدا به حال دوستان توهم. چیزی که این آلبوم را شایسته‌ی نوشتن راجع به آن می‌کند اما تنها این نکات نیست. این آلبوم را دوست دارم شاخصه ای از لحظات عطف موسیقی معاصر تلقی کنم -البته با مقدار زیادی غلو-. خواننده/آهنگساز گروه «amy lee» ابایی ندارد نا صدای زیبایش را با افکت‌های صوتی بم و زشت کند، برای نمونه به آهنگ «weight of the world» توجه کنید؛ و یا مهم‌ترین رکن فروش و محبوبیت آلبوم پیش و گروهش را که صدای جذابش بود فدای موسیقی اثر کند و به صورت پس‌زمینه تنها دکلمه‌ای ساده ادا کند «lose control» این و آن‌های زیادی که نگفتم به این معنی‌ست که گروه در حال ریسک‌کردن بوده است، ریسکی که خوب آمده. این آلبوم پیش از کلام البته موفق خود از موسیقی قدرتمندی بهره برده است؛ دیگر کارها در آلبوم از آهنگ تا آهنگ شبیه یکدیگر نیست -به ریتم‌های ضرب‌دار آلبوم پیش دقت کنید-، ملودی‌هایی که خواننده می‌خواند جسارت استفاده‌ی گسترده‌ای از ایده‌های نو، «lose control»، و یا فواصل نامأنوس به نسبت کارهای قبلی گروه که سرراست بودند دارد «snow white queen». بماند که نباید این موضوع را در به کل آلبوم بسط داد زیرا هنوز کار قابل پیش‌بینی مانند «weight of the world» هم با ملودی‌های تکراری وجود دارد. صحبت در این مقاله به طور کلی نوآوری‌های گروه است؛ اگر در آلبوم پیشین بیشتر آهنگ‌ها بر مبنای ساز گیتار ساخته شده بودند و پیانو جنبه‌ی تزئینی داشت -تأکید دارم بیشتر، نه تمام آهنگ‌ها- در این آلبوم آهنگ‌ها بر مبنای پیانو ساخته شده‌اند و از گیتار در پس‌زمینه استقبال می‌شود. برای درک این موضوع دقت کنید در بیشتر آثار آلبوم پیش، خواننده ملودی‌هایی کشدار و یکدست می‌خواند، ملودی‌هایی که برای ریتم گیتار تعبیه می‌شوند و امکان بازی با نت زیادی ندارند؛ گیتار با ضربات درامز یا به صورت ریتم در سطح اول آهنگ به گوش می‌رسید اما در این آلبوم، در بیشتر آهنگ‌ها خواننده ملودی‌هایی با تغییرات زیاد می‌خواند؛ چیزی که یکدستی گیتار را بر هم می‌زند به شکلی که حتی وقتی گیتار به سطح اصلی آهنگ می‌رسد، حس روان‌بودن ایجاد نمی‌کند. مثلاً آهنگ استثنایی «your star» و «lithium»؛ پیانو در بیشتر آهنگ‌ها به صورت محوری به گوش می‌رسد. در این آلبوم ساختار متعارف موسیقی پاپ: «غیر تکرار شونده، تکرار شونده، غیر تکرارشونده، تکرارشونده، سولو یا بریج، تکرارشونده» یا اقسام ترکیبی این ساختارها شکسته است، کاری کمتر رخ می‌دهد برای نمونه ساختار آهنگ منحصر به فرد «lithium» بعد از تکرار شونده ی اول وارد فضای نویی می شود که منجر به تکرار به شکل متفاوت بخش پیشین است و نهایتا ٌ پایان غافلگیرانه ی اثر. یا به ریتم غیر تکرار شونده ی «snow white queen» و «lose control» دقت کنید آهنگ با هیچ شما را آماده‌ی نقطه‌ی اوج خود می‌کند هیچ به معنی ریتمی که در آهنگ حل شده است. برای جلوگیری از زیاده‌گویی در این قسمت تنها ارجاع می‌دهم به آهنگ مستحکم و جذاب «sweet sacrifece» که تفاوت غیر تکرار شونده و تکرارشونده را از بین برده و در نتیجه شما در گیجی نمی‌توانید آهنگ را پیش‌بینی کنید. یا تکرارشونده‌ی عجیب ولی تکان‌دهنده‌ی «all that i'm living for»
اگر این گروه به خاطر فضاسازی‌هایش محبوب شد این بار فضا سازی را باز تعریف کرده است_ باز هم آهنگ «lose control» می‌تازد -تمام جزئیات محو درکلیت آهنگ‌اند به شکلی که هیچ یک از آثار را نمی‌توان برای گذران وقت یا تفننی گوش داد- به استثنای شاید «sweet sacrifece» و «call me when you sober»، حتی اثری چون «cloud nine» با اوج متعارف و زیبایش با ریتم عجیب غیر تکرارشونده‌اش ذوق شنونده‌ی غیر حرفه‌ای را از بین می‌برد. یا آهنگ زیبای «lacrymosa» تماماً با احساس شما بازی می‌کند و با این حال حتی ملودی چندان جدیدی ندارد.
این مجموعه عاری از آثار تجاری نیست و حتی تلاش برای بازسازی کاری مانند «my immortal» از آلبوم پیشین به نام «good enough» در همین راستا به نظر می‌سد که گرچه نه در آن حد، اما کاریست بسیار زیبا و دارای شخصیت مستقل؛ به خصوص به بخش آغازین خیره‌کننده‌ی آن تا پیش از خواندن خواننده دقت کنید و تبدیل موسیقی از این بخش به بخش بعدی. -چیزی که در آهنگ «your star» و «lose control» درتبدیل بخش آغازین به بخش پایانی آهنگ‌ها غوغا می‌کند-. آهنگ «call me when you sober» اثری از نوع آثار پرانرژی آلترناتیوهاست، با پس‌زمینه‌ی جالب پیانو که شنونده‌ی این سبک‌ها را حسابی سر ذوق می‌آورد -شنونده‌هایی که البته کم‌تعداد نیستند- و یا «sweet sacrifece» متال‌بازهای موج نو را ارضا می‌کند با استیل محکم خواننده‌ی گروه.
دم خروس گروه هم اضافه می‌شود تحت لوای نوآوری‌های گروه که در همین آلبوم چند بار تکرار می‌شود، از جمله ساختار ریتم‌های آرام که در بخش پایانی به خشونت افکت دیستورشن گیتار برقی چراغ سبز می‌دهند و یا کیفیت ضبط ناراحت‌کننده‌ی اثر -واقعاً چرا؟-. توصیه‌ی دوستانه به خواننده‌ی گروه: برای نوآوری نکات جذاب صدای خود را در حد اجرای زنده پایین نیاور، صدای «amy lee» در برخی جاها کاملاً کلفت و گرفته می‌شود، گویی حاصل اجرای زنده‌ی دو ساعتی با گام بالای صدایش باشد.
در نهایت این آلبوم شخصیت خواننده/آهنگساز گروه را به عنوان فردی مستقل از گیتاریست سابق گروه به شکلی قدرتمند ثابت کرد. به خاطر آلبوم خوب تو از تو تشکر می‌کنیم. اثری که حتماً باید چندبار گوش کرد. این اثر نیاز به بررسی دارد، اما با درک آن لذت ماندگاری به مخاطب داده می‌شود؛ مانند آهنگ «only one» که حیف بود در پایان اسم آن نرود. این تکه از ترانه‌ی گروه حسن ختام از آهنگ «all that i'm living for»:
«هر آن چه برایش زندگی می‌کنم/ هر آن چه برایش می‌میرم/ تمام آن‌چه به آن اهمیت می‌دهم/ یک شب تنهایی‌ست».

[گوش کنید]

نمرات از ۵
نمره‌ی کلی اثر: ۵
نمره در مقایسه با آثار مشابه: ۵
موسیقی: ۴
خوانندگی: ۳.۵
نوآوری:4
کار استودیویی: ۳

---

نظرات (۲۷)