حدیثی هست با این مضمون که اگر در مقابل بدیِ کسی به او نیکی کنید، نیکی شما برای او سنگین‌‌تر از انتقام‌گیریتان است. ریشه‌های این ستون را باید در همین حدیث جستجو کرد.

مسائلی که در این‌گونه جملات مطرح می‌شوند، معمولاً از سطح توانایی و میل انسان بالاترند. چه کسی حاضر است لذت یک انتقام‌گیری سریع را که نتیجه‌اش جلوی چشم است، با رفتاری خوب عوض کند که شاید نتیجه‌ی آشکاری نداشته باشد؟ اما می‌شود کمی نتایج این خوبی‌کردن را بررسی کرد و دید که بسیار به‌صرفه‌تر است.

خوب باشید و زیادی خوبی کنید، به ویژه در برابر آدم‌های بد. آن‌ها را مدام مورد لطف‌های عجیب و غریب قرار دهید. به این ترتیب، آن‌ها هم شرمنده می‌شوند و هم بعد از مدتی حرصی عذاب‌آور از شما در ذهنشان شکل می‌گیرد و طبیعتاً پس از آن، ازتان متنفر می‌شوند. اما تنفری که با عذاب وجدان همراه است. مدام از خودشان می‌پرسند که چرا باید از انسان درستکاری مثل شما بدشان بیاید و دچار این تناقض می‌شوند که باید از شما خوششان بیاید یا بدشان. ماجرا از وقتی شکل جالب‌تری پیدا می‌کند که آن‌ها مدتی شما را نبینند. این باعث می‌شود احساس تنفرشان نسبت به شما پررنگ‌تر و پررنگ‌تر شود. اما به محض دیدار دوباره، شما خوبی‌های بی‌شمار درونتان را نثارشان می‌کنید و آن‌ها را در تناقض‌های ذهنیشان می‌غلتانید و مجبورشان می‌کنید خودشان را به خاطر این‌که از شما بدشان می‌آمده لعنت کنند.
این روش یک مزیت بزرگ هم دارد: وقتی تنفر درونی از مقداری بیشتر شد، شخص نمی‌تواند آن را نگه دارد و ناچار به شکل‌های گوناگون سرریز می‌کند. یک نوع سرریز، بدگویی است. اما وقتی آن‌ها از انسان خوبی مثل شما بدگویی کنند، با چه واکنشی جز مخالفت شنونده‌ها روبرو می‌شوند؟ همین مسأله چهره‌ی آن‌ها را نزد اطرافیانشان مخدوش می‌کند.

---

نظرات (۷)