خیلی از ما تجربه‌ی بودن در مهدکودک را داریم. شاید خاطرات زیادی برایمان نمانده باشد. رویدادهایی هستند که در سطح تصاویری کلّی و گنگ در خاطراتمْ جایی را برای سکونت پیدا کرده‌اند. مثلا کتکی که روزی در ازای نخوردن بادمجان و دُمبه نصیب‌ام شد یا پروانه جون که دخترش همیشه موقع خوابِ روزانه علاقه‌ی عجیبی به خوابیدن کنارم داشت. اما تصویری که از نمای ساختمان مهدکودک دارم در ذهن‌ام کامل و دست‌نخورده است. ساختمانی قدیمی با نرده‌های فلزی آبی‌رنگ، استخری کوچک در حیاط که هیچ وقت آب نداشت و بالکنی بزرگ. نقاشی‌های دیواری. رنگ‌هایی که انقدر مات و بی‌روح بودند که حساسیت در انتخاب‌شان یا وسواس در روشنی‌شان به چشمْ ناچیز می‌آمد. سال‌های زیادی از آن موقع می‌گذرد. خیلی چیزها تغییر کرده است. کودکان، مهدکودک‌ها و ساختمان‌ها.



تاکا-توکا، عنوان کودکستانی در برلین است. نما و معماری ساختمان‌اش، از کودکستان‌های دیگر متمایزش می‌کند. پروژه‌ای که توسط عده‌ای از دانشجویان معماری برلین اجرا شد. گروهی به اسم بائوپیلوتن، متشکل از دانشجویان معماری که در کنار تحصیل، با کمک اساتیدشان پروژه‌های شخصی و طرح‌هایشان را توسعه‌ می‌دهند. از کانسپت تا اجرا. معماری به اسم سوزانا هافمن در سال ۲۰۰۳ این گروه را بنیان گذاشت.



تاکا-توکا ابتدا به صورت موقتی بنا شد اما مشی خلاق و ایده‌‌های تروتازه‌ی بائوپیلوتن آن‌را به مکانی ثابت و ماندنی برای کودکان بدل کرد. مکانی که عنوان‌اش از قصه‌ای معروف که نویسنده‌ای سوئدی نوشته، گرفته شده است.
استرید لیندگرن، سری کتاب‌هایی برای کودکان نوشت به اسم Pippi Longstocking که به فارسی هم با عنوان پیپی جوراب‌بلند ترجمه شده است. پیپی در سرزمین تاکا-توکا عنوان فیلمی است که برپایه‌ی یکی از رمان‌های لیندگرن ساخته شد.



پیوند‌ها:
Die Baupiloten
Pippi Longstocking

---

نظرات (۳)